Even geduld, we laden dit artikel voor je in.

De volledige artikeltekst wordt geladen. De opmaak en structuur zijn al gelijk aan de uiteindelijke detailpagina.

Nog heel even geduld, daarna verschijnt de complete inhoud.

Weet je nog, die ene avond in de kroeg?

​Weet je nog, die ene avond in de kroeg? Je bleef langer dan goed voor je was, puur en alleen omdat je zin had in een verzetje. Zo’n twintig minuten voor sluitingstijd ontmoette je een jongedame. Jullie raakten aan de praat, dronken wat shotjes samen en je voelde meteen dat zij hetzelfde in de wedstrijd stond als jij. Eén nacht samen met ongecompliceerde seks, zonder enkele verwachtingen of verplichtingen daarna. Klinkt goed toch? Fout! Lang verhaal kort: jij moet nu op Vaderdag veinzen alsof je de tekening van je vierjarige dochter mooi vindt.

Nu lig je in bed te wachten op een zelfgemaakt ontbijt. De croissantjes zijn aangebrand, de jus d’orange is gemorst over het bord. Het eitje is misschien wel goed gekookt, maar je houdt helemaal niet van ei. De tekening die ze je geeft is strikt genomen een verzameling krassen in verschillende kleurtjes. Volgens je dochter ben je de ‘beste papa van de wereld’. Hoe kan zij dat nou weten? Alsof ze in die vier jaar dat ze leeft alle vaders in de wereld heeft gewogen en te licht heeft bevonden.

Grappig hoe zo’n klein steentje in de vorm van matige seks zo’n enorme joekel van een dominosteen omver kan kukelen, hè? Waarom lach je niet?