Even geduld, we laden dit artikel voor je in.

De volledige artikeltekst wordt geladen. De opmaak en structuur zijn al gelijk aan de uiteindelijke detailpagina.

Nog heel even geduld, daarna verschijnt de complete inhoud.

Elke donderdagavond gaan de kleinkinderen van Geertje bij hun lieftallige oma op bezoek om daar te avondeten.

​Elke donderdagavond gaan de kleinkinderen van Geertje bij hun lieftallige oma op bezoek om daar te avondeten. Oma Geertje kijkt altijd erg uit naar de komst van haar kleinkinderen en daarom staat ze vaak ‘s middags al in de keuken. Ze geeft aan een paar gerechten te hebben waar ze tussen rouleert en weigert iets te veranderen aan haar recepten. “Mijn kleinkinderen weten ondertussen ook wel dat ik een beetje koppig kan zijn, maar ik weet met zoveel ervaring immers het beste hoe ik deze gerechten het lekkerst op tafel kan zetten. En vanavond wordt het broccoli.”

“Als we bij oma binnenkomen en deze geur ruiken, weten we alweer hoe laat het is.” Zegt een van de andere kleinkinderen vanuit de woonkamer. “De eerste keer dat we broccoli gingen eten bij oma, herkenden we de broccoli niet. We dachten dat het een exotische soort was of zo.”

Wanneer een van de kleinkinderen de kookwekker een aantal minuten probeert terug te draaien, grijpt oma Geertje in: “27 minuten en geen seconde korter! Broccoli hoort bruin te zijn.” Geertje zegt dat zij het op die manier van háár oma heeft geleerd. "Broccoli hoort simpelweg bruin te zijn”, zegt Geertje. “Je moet het als soep naar binnen kunnen slobberen. Een beetje als appelmoes eigenlijk, hoewel daar soms nog best wel harde stukjes in zitten.”

Geertjes kleinkinderen hebben inmiddels de strijd opgegeven. “Lekker oma”, zeggen ze. "Broccoli. Ruikt ook lekker in huis nu.”

​De kop boven dit artikel is ingestuurd door een Vage Kennis. Vage Kennissen maken elke maand kans op plaatsing van hun eigen stuk op De Speld. Ook kans maken? Word nu Vage Kennis.