Even geduld, we laden dit artikel voor je in.

De volledige artikeltekst wordt geladen. De opmaak en structuur zijn al gelijk aan de uiteindelijke detailpagina.

Nog heel even geduld, daarna verschijnt de complete inhoud.

Claire en Ton zijn apetrots op hun 8-jarige dochter.

Claire en Ton zijn apetrots op hun 8-jarige dochter. Toch lopen ze al haar hele leven lang tegen een probleem aan: bijna niemand lijkt bereid te zijn de naam van Kłqamhtɨ goed uit te spreken.

“Elke keer als onze Kłqamhtɨ ergens voor het eerste keer komt, is het weer hetzelfde liedje. ‘Bijzondere naam, waar komen jouw ouders vandaan?’ of ‘Welkom Clamtie’. Terwijl: welke ouder noemt zijn kind nou weer Clamtie? Waar zien ze ons voor aan?”

Clarie en Ton zijn bang dat dat de rest van haar leven zo doorgaat. “Het begon al bij de geboorte; zelfs mijn moeder - Kłqamhs bloedeigen oma - vertikte het de naam goed uit te spreken toen ze die voor het eerste keer hoorde. Je stuit op zo veel onwil. We zijn wel eens bang dat ze daar de rest van haar leven nooit meer vanaf komt.”

De ouders hoopt dat Kłqamhtɨ er uiteindelijk wel aan zal wennen en haar naam nooit zal veranderen. “Want die naam is een deel van onze identiteit.”