Even geduld, we laden dit artikel voor je in.

De volledige artikeltekst wordt geladen. De opmaak en structuur zijn al gelijk aan de uiteindelijke detailpagina.

Nog heel even geduld, daarna verschijnt de complete inhoud.

Heugelijk nieuws in de muziekwereld: icoon Grad Jacobsen (59), dé man die als eerste ‘hoer’ riep tijdens ‘Bloed, zweet en tranen’, krijgt de Edison Oeuvreprijs uitgereikt.

Heugelijk nieuws in de muziekwereld: icoon Grad Jacobsen (53), dé man die als eerste ‘hoer’ riep tijdens ‘Bloed, zweet en tranen’, krijgt de Edison Oeuvreprijs uitgereikt. Dat maakte de organisatie achter de prijzen eerder vandaag bekend.

“Grad Jacobsen heeft een ongekende indruk achtergelaten op de Nederlandse popmuziek”, zo valt te lezen in het juryrapport. “Wat ooit begon in een nummer van André Hazes, heeft Jacobsen uit weten te breiden tot een waar muzikaal imperium. Hedendaagse popmuziek gaat veelal om herkenbaarheid, en als je teksten als “Tegen je praat, hoer” hoort in een nummer van Marco Schuitmaker, of “Zó vaak, hoer” in een lied van Suzan & Freek, dan weet je: dat is Grad. Het zogenoemde ‘Jacobsensausje’ is ook vaak het deel van het nummer dat het hardst door het publiek wordt meegezongen.”

Niet alleen de herkenbaarheid, maar ook de maatschappelijke invloed van Jacobsen wordt door de jury van de Edisons geprezen: “Hij legt met zijn stevige en beknopte formulering ook op speelse wijze de vinger op de zere plek van de samenleving: misogynie. Met de manier waarop hij hele zalen gezamenlijk vrouwonvriendelijke uitingen laat roepen, houdt hij het publiek een ongemakkelijke spiegel voor, waardoor vragen ontstaan als ‘wat zijn we nou eigenlijk aan het doen?’ en ‘doe ik wel genoeg om het patriarchaat te ontmantelen?’”

Jacobsen zelf heeft verheugd gereageerd op de bekendmaking. “Het is mij een buitengewone eer te beurt gevallen. Het blijft immer verheffend om blijk van erkenning te ontvangen voor hetgeen men met toewijding en volharding tot stand heeft gebracht. Wat ooit ontstond uit een moment van weemoed en liefdesverdriet, in de bescheidenheid van mijn stamcafé te Gemert, is uitgegroeid tot iets waarvan ik nimmer had kunnen bevroeden dat het dusdanige proporties zou aannemen.”

[newsletter]