Even geduld, we laden dit artikel voor je in.

De volledige artikeltekst wordt geladen. De opmaak en structuur zijn al gelijk aan de uiteindelijke detailpagina.

Nog heel even geduld, daarna verschijnt de complete inhoud.

Een pijnlijk moment in de Vomar te Weesp gisteren: de 28-jarige Loes heeft een groot deel van haar boodschappen moeten laten staan omdat ze tijdens het inpakken al gedag heeft gezegd tegen de caissière.

Een pijnlijk moment in de Vomar te Weesp gisteren: de 28-jarige Loes heeft een groot deel van haar boodschappen moeten laten staan omdat ze tijdens het inpakken al gedag heeft gezegd tegen de caissière. “Doei!”, riep Loes enthousiast, waarna ze besefte dat haar tas nog grotendeels leeg was en een groot deel van haar boodschappen nog op de lopende band lag.“Gênant, ik kan niet anders zeggen”, verzucht Loes. “Een zak chips, drie bananen, Campina Yoki Drinkyoghurt Aardbei, twee flessen wijn, drie ons sperziebonen, toiletpapier, een chocoladereep en een fles Spa Rood; die krijg ik allemaal nooit meer terug. Maar wat had ik dan moeten doen? Dat zinderende ongemak benoemen? Gewoon toch weer een gesprekje aanknopen ondanks dat ik al gedag had gezegd? Nóg een keer “doei!” roepen? Onmogelijk. Bovendien: de caissière had ook al ‘doeg’ gezegd, dan weet je dat je zo snel mogelijk weg moet wezen. Nog even snel die boodschappen je tas in tetrissen is dan geen optie meer.”“Ik ben uiteindelijk maar gewoon weggerend, dat leek me de minst ongemakkelijke optie. En ik heb toch nog een flesje Orangina mee kunnen grissen.”