Even geduld, we laden dit artikel voor je in.

De volledige artikeltekst wordt geladen. De opmaak en structuur zijn al gelijk aan de uiteindelijke detailpagina.

Nog heel even geduld, daarna verschijnt de complete inhoud.

Het is een uiterst vermoeiend fenomeen: kinderen met jonge ouders die alléén nog maar over hun ouders kunnen praten.

Het is een uiterst vermoeiend fenomeen: kinderen met jonge ouders die alléén nog maar over hun ouders kunnen praten. Moe wordt Job (6) ervan, het weeskind heeft in tegenstelling tot zijn vriendjes nog geen ouders.

“Het zal vast een band scheppen ofzo, maar het begint nu niet meer leuk te worden”, aldus het gepikeerde mannetje uit groep 3. “Tijdens de pauzes, tijdens gym, het gaat nergens anders meer over. Als ik nog één keer van Noah moet horen wat voor grappige grapjes en scheetgeluiden zijn vader maakt dan kom ik de volgende keer niet meer naar de schommel. En Julia heeft die kralenketting die ze van haar mama heeft ook al duizend keer laten zien. Zo mooi is-ie niet eens.”

Job is er dan ook niet zeker van of hij zelf ooit aan ouders wil beginnen. “Ik wil niet zo’n kind worden dat alleen maar over zijn ouders praat. Er zijn ook nog andere dingen in het leven, zoals lego en Fristi en dinosaurussen.”