Even geduld, we laden dit artikel voor je in.

De volledige artikeltekst wordt geladen. De opmaak en structuur zijn al gelijk aan de uiteindelijke detailpagina.

Nog heel even geduld, daarna verschijnt de complete inhoud.

Jelle en de boys kijken er al de hele week naar uit: vanavond gaan ze weer normaal.

​Jelle en de boys kijken er al de hele week naar uit: vanavond gaan ze weer normaal. “Leip normaal zelfs.”

Het begint altijd al om een uurtje of 5, bij Jelle thuis. “Daar gaat er al gauw één à twee glazen Rivella Light de man doorheen. Ik zeg tegen mijn vaste relatie: ‘10 uur ben ik thuis, misschien half 11, als de film wat langer duurt’. En daar gaan we.”

“We pakken die sprinter naar Uitgeest, misschien als Nigel de Clio mag lenen van z’n ma gaan we zelfs 25 bebouwde kom, rechterbaan. We komen aan bij het lokale filmhuis voor die moeilijke Franse films. Zo gaat het altijd toch, met de boys. We zijn op die rustige 'Gert van 't Hof na een 0.0 biertje'-dingen. He-le-maal normál.” Gert geeft Jelle een boks.

“Achteraf doen we nog een drankje in het café. We zeggen: kom binnen, zeg die barman doe die shit zachter vandaag, alaka. Straks houden we aan deze avond nog gehoorbeschadiging over, alaka. Daar is hij het gelukkig wel mee eens.”

Jelle weet altijd nog hoe hij thuiskomt. “Ik app mijn vriendin: 'ik ben onderweg naar huis, slaap lekker'. Zij reageert dan met een duim omhoog. Dan gaan we nog langs de shoarmazaak, bestellen een Spa Rood en rijden naar huis.”

Jelle en de boys kijken elke week terug op een geslaagde avond: “Het dak blijft erop.”