Even geduld, we laden dit artikel voor je in.

De volledige artikeltekst wordt geladen. De opmaak en structuur zijn al gelijk aan de uiteindelijke detailpagina.

Nog heel even geduld, daarna verschijnt de complete inhoud.

Toen hij een weekendje naar Istanbul ging, wilde Herbert koste wat kost niet als toerist gezien worden.

Toen hij een weekendje naar Istanbul ging, wilde Herbert koste wat kost niet als toerist gezien worden. Dertien jaar later heeft hij een gezin gesticht, een eigen zaak geopend en is hij trouw supporter van voetbalclub Ümraniyespor Kulübü. Maar bovenal heeft nog altijd niemand door dat hij een toerist is.

“Het is de kunst om je als local te gedragen”, legt Herbert uit. “Toeristische trekpleisters ontwijken, Turkse kledij dragen, een witgoedzaak beginnen. Dat zijn van die dingen waardoor je niet zo opvalt als toerist.”

Terwijl Herbert vertederd toekijkt hoe zijn kinderen een straatkat aanhalen, onderhandelt hij met een klant over een tweedehands wasdroger. "Vijfhonderd lira, voor jou, mijn vriend." Nog altijd denken mensen dat hij een local zou kunnen zijn, hoewel de klant van net hem wel een beetje achterdochtig aankeek. “Het blijft een kwestie van goed je best doen om niet op te vallen.”

“Soms kriebelt het wel om een bezoekje te brengen aan het Topkapi paleis of een wandeling langs de Bosporus te maken, maar de kans om door de mand te vallen is me daar iets te groot. Daarom blijf ik voorlopig nog even in het volkse district Ümraniye”, verzucht Herbert. “Ik ben vooral bang dat mijn vrouw Çigdem en mijn vijf kinderen ontdekken dat ik toerist ben.”