Even geduld, we laden dit artikel voor je in.

De volledige artikeltekst wordt geladen. De opmaak en structuur zijn al gelijk aan de uiteindelijke detailpagina.

Nog heel even geduld, daarna verschijnt de complete inhoud.

Decennialang, zo niet eeuwen lang, konden katholieken en protestanten in Belfast elkaars bloed wel drinken.

​Decennialang, zo niet eeuwen lang, konden katholieken en protestanten in Belfast elkaars bloed wel drinken. En dat is nog een understatement. Maar wie nu de straten van de Noord-Ierse hoofdstad betreedt, ziet hoe beide kanten eindelijk echt verenigd zijn. De grote verbindende factor in dit geheel: vreemdelingenhaat.

Voor Noord-Ierlandkenner Kenny de Zwijger is de plotselinge verzoening onwerkelijk: “Het is zo bijzonder om te zien hoe mensen die jarenlang elkaars families hebben uitgemoord nu zij aan zij optrekken om buitenlanders uit hun huizen te roken. Pas in 1998 werd in Belfast een vredesakkoord gesloten en van beide kanten leefde men sindsdien nog iedere dag met het enorme leed dat The Troubles hebben veroorzaakt. Dat daar nu een streep onder kan is ongelofelijk.”

De Zwijger ziet dan ook dat een collectief gevoel van opluchting en optimisme overheerst bij de Noord-Ieren. “Je zou dit het wonder van Belfast kunnen noemen. Ik snap dat mensen geëmotioneerd raken bij het zien van de beelden van gebroederlijk rellende katholieken en protestanten. Het is in Nederland moeilijk voor te stellen hoe diep die wederzijdse haat heeft gezeten. Bij zo’n diepgeworteld conflict heeft het normaal gesproken veel tijd nodig voor die wonden geheeld zijn. Maar in Belfast hebben ze al binnen dertig jaar tegen elkaar gezegd: zand erover, voortaan gaan we gezamenlijk op Afrikanenjacht. De manier waarop deze mensen nu hand in hand alle buitenlanders hun land uit jagen is een voorbeeld voor strijdende partijen in de rest van de wereld.