Even geduld, we laden dit artikel voor je in.

De volledige artikeltekst wordt geladen. De opmaak en structuur zijn al gelijk aan de uiteindelijke detailpagina.

Nog heel even geduld, daarna verschijnt de complete inhoud.

Het is een knisperend koude decembermorgen wanneer we op onze sneeuwscooters bij het onderkomen van Eland Benoît arriveren.

Het is een knisperend koude decembermorgen wanneer we op onze sneeuwscooters bij het onderkomen van Eland Benoît arriveren. Het territorium van de wijze eland bevindt zich in Lapland, maar de precieze locatie houden we voor ons. Eland Benoît is erg gesteld op zijn privacy.

“Weten jullie wie wij elanden een lekker wijf vinden?” zegt Benoît. “Elizabeth Mos.” Hij kijkt het bezoek aan met een grote grijns op zijn snuit. “Snappen jullie? Omdat we mos eten. Nou ja. Stik er maar in. En boomschors, dat eten we ook.”

De reden van ons bezoek aan eland Benoît is geen vrolijke. Zijn essay “Ik hoop dat de mensheid in 2022 gedecimeerd wordt” dat verscheen bij uitgeverij Das Mag, maakte in Nederland de nodige tongen los. Bij het televisieprogramma Op1 wist hij presentatrice Giovanca zo het bloed onder de nagels te halen dat ze hem een “best wel nasty beest” noemde. In de tweede kamer diende CDA-starboy Derk Boswijk een motie in om hem tot eland non grata te verklaren.

Eland Benoît heeft ons uitgenodigd om zijn standpunt nader toe te lichten. “Ik ben erg geschrokken van de kritiek,” geeft hij toe. “Ik dacht: wat heb ik nou aan mijn gewei hangen? Vandaar dat ik hier nogmaals wil benadrukken dat ik van harte hoop dat de mensheid in 2022 volkomen gedecimeerd wordt.” Wablief? “Gedecimeerd. Dood. Kapot. In grote meerderheid, althans. Snel en pijnlijk. Jullie kunnen bijvoorbeeld wat giftige besjes eten?”

Maar eland Benoît, waar komt toch deze rancune vandaan? De evenhoevige misantroop staat op en begint klaterend een stel varens onder te zeiken. Lafjes ritselend bezwijkt het schaduwgewas onder de warme urine. “Zie je wel?” gnuift Benoît. “Zwak. Net als de mensheid. Een massale sterfte van de menselijke plaag is de enige oplossing. Willen jullie nog thee?”

Ons bezoek lijkt te eindigen in het farce. Maar als we teruglopen naar de sneeuwscooter zegt Benoît opeens: “Willen jullie weten waarom ik zo’n hekel aan mensen heb?” Een ademwolk verraadt hoe diep zijn zucht is. “Vooruit. Een paar maanden geleden liep ik door het bos toen ik een gezinnetje zag lopen. Ik brieste vriendelijk, en weet je wat die moeder toen zei?” Een traan valt in de sneeuw. “Kijk jongens, een rendier.”

Benoît begint hartverscheurend te huilen. “Kankermensen,” jammert hij. “Een rendier! Ja, en toen heb ik dus dat essay geschreven. Bij uitgeverij Das Mag wilden ze het gelijk hebben. Publiciteitshoeren. En nu kent iedereen me als Benoît de menshatende eland, terwijl ik gewoon een teleurgestelde eland ben.” Benoît de teleurgestelde eland begint snikkend tegen een boomstam te schurken. “Sorry,” zegt hij. “Macht der gewoonte.”

Maar eland Benoît…. opperen wij. “Als wij gewoon zeggen dat jij geen rendier bent…. dan hoef jij ook geen lange essays meer te schrijven over het decimeren van de menselijke soort. Deal?” Opgelucht steekt eland Benoît zijn poot uit. “Deal.” Met een warm hart stappen we op onze sneeuwscooters voor de terugreis naar Amsterdam. “Ik heb nog een mixtape voor jullie gemaakt,” zegt Benoît. “Met de favoriete muziek van mensen: Marco Borsato. Fijne kerst allemaal!”

Jij ook, eland Benoît. Jij ook.

[newsletter]