Even geduld, we laden dit artikel voor je in.

De volledige artikeltekst wordt geladen. De opmaak en structuur zijn al gelijk aan de uiteindelijke detailpagina.

Nog heel even geduld, daarna verschijnt de complete inhoud.

Op papier leek het zo mooi: zoete kinderen cadeaus geven, en stoute kinderen naar Spanje ontvoeren om te verkopen.

Op papier leek het zo mooi: zoete kinderen cadeaus geven, en stoute kinderen naar Spanje ontvoeren om te verkopen. 1100 jaar lang hield Sint Nicolaas zijn investeerders vol dat er miljarden te verdienen waren met dit businessmodel. Er waren immers veel meer stoute dan zoete kinderen. Nu stort zijn imperium in. Hoe heeft het zover kunnen komen?

“Hij had zulke mooie praatjes over ‘eerlijk zullen we alles delen’, maar zijn hele imperium blijkt gebaseerd te zijn op suikergoed”, zegt Eric Smit van Follow the Money. “Het is eigenlijk vreemd dat dit nog niet eerder boven tafel is gekomen. Maar Nicolaas doet zijn administratie allemaal op een stoomboot in internationale wateren, buiten de greep van de fiscus en de financiële opsporingsdiensten.”

Toch is eigenlijk nauwelijks voor te stellen dat investeerders in Sint Nicolaas geloofd hebben, vindt Smit. “Als je zoete kinderen geld uitkeert dat je verdiend hebt door stoute kinderen in te leggen, ben je gewoon een Ponzi-schema aan het runnen. En als de vraag naar stoute Nederlandse kinderen dan wegvalt, heb je een probleem.” En die vraag is er nauwelijks, legt Smit uit. “Stoute Nederlandse kinderen krijgen ze in Spanje al genoeg in de zomer. Die hebben daar helemaal geen goede naam.”

Volgens Smit kunnen investeerders fluiten naar hun ingelegde geld en wortelen. “De komende tijd zullen we waarschijnlijk zien dat durfkapitalisten hun investeringen verschuiven naar mensen met een meer solide verdienmodel. Zoals een die zelf zijn eigen speelgoed maakt in een fabriek met elven op de Noordpool. Daar kun je je eigenlijk nooit een buil aan vallen.”