Even geduld, we laden dit artikel voor je in.

De volledige artikeltekst wordt geladen. De opmaak en structuur zijn al gelijk aan de uiteindelijke detailpagina.

Nog heel even geduld, daarna verschijnt de complete inhoud.

Na een weekje met haar voeten in het zand te hebben gezeten vraagt de 39-jarige Miranda Zult zich af of ze nou echt op Rhodos was of dat ze naar een placebo-eiland is gestuurd.

Na een weekje met haar voeten in het zand te hebben gezeten vraagt de 39-jarige Miranda Zult zich af of ze nou echt op Rhodos was of dat ze naar een placebo-eiland is gestuurd. Volgens Miranda leek het op een echte vakantie – ze heeft in een vliegtuig gezeten, het was warm, ze is twee keer verbrand – maar nu ze terug is twijfelt ze toch. ‘‘Ik voelde me bij thuiskomst meteen weer net zo leeg als voordat ik ging.’’

Aan de ervaring heeft het in elk geval niet gelegen. Miranda heeft de hele dag op het strand gelegen, alle Zeven zusters uitgelezen en vlees op stokjes gegeten. ‘‘Maar ja, dat is natuurlijk de bedoeling van placebo-eiland’’, zegt Miranda. ‘‘Als je doorhebt dat je vakantie niet echt is, dan verstoor je het experiment. Het zou dus ook kunnen dat ze ons vanuit zo’n simulatievliegtuig met de bus linea recta naar een hangar hebben gereden.’’

Miranda heeft bij de organisatie nagevraagd of het klopt dat ze bij placebo-eiland is ingedeeld. Tot nu toe heeft ze daar nog geen antwoord op ontvangen. ‘‘Nu denk ik dus dat het experiment nog steeds loopt en ze me via mijn badkamerspiegel in de gaten houden. Ik vraag me af of ik vandaag wel echt met mijn baas heb gesproken, of dat het een stemacteur was. Water smaakt anders. Volgens mij heb ik vandaag vijf minuten na elkaar precies dezelfde voorbijganger gezien. Alle wolken lijken op kipnuggets. Als ik morgen niets hoor, ga ik met een boot de Noordzee op.’’