Even geduld, we laden dit artikel voor je in.

De volledige artikeltekst wordt geladen. De opmaak en structuur zijn al gelijk aan de uiteindelijke detailpagina.

Nog heel even geduld, daarna verschijnt de complete inhoud.

Johan praat honderduit over koetjes en kalfjes terwijl hij een voor een zijn boodschappen langs de vrolijk bliepende scanner haalt.

De plaatselijke supermarkt waar Johan Verschoor (74) uit Zoetermeer zijn boodschappen doet werkt bijna alleen nog met zelfscankassa’s. Dit houdt Johan, beleefd als hij is, gelukkig niet tegen om nog dagelijks een praatje aan te knopen.

“Zo, wat een weertje hè?” zegt Johan terwijl hij een pak Griekse yoghurt tegen het scanapparaat houdt. “Bliep”, zegt de kassa. “Ja, ja, het is me wat”, zegt Johan. “Gisteravond nog PSV gekeken?” “Bliep, Bliep”, zegt de kassa. “Inderdaad”, zegt Johan. “Twee twee.”

Johan praat honderduit over koetjes en kalfjes terwijl hij een voor een zijn boodschappen langs de vrolijk bliepende scanner haalt. Plotseling valt de scanner stil. “Ach, stom van me”, zegt Johan. “Helemaal vergeten te wegen.” Hij loopt de winkel in en komt even later terug met een bestickerde banaan. “Bliep”, zegt de kassa. Een koddig gezicht, die twee.

“Of ik digitale zegels wil?” vraagt Johan. “Jazeker!” En hij drukt het knopje digitale zegels in. “Of ik voor pannen spaar? vraagt Johan. “Ik spaar zeker voor pannen!” En hij drukt het knopje pannenzegels in. Hij vraagt om de korte bon en kort daarna spuugt de kassa een korte bon uit. Johan lacht. “Er is niemand in mijn leven die me zo goed begrijpt als jij.”

“Nou, een fijne dag nog hè“, knipoogt hij naar de kassa terwijl hij ’m snel nog een euro toestopt. Maar de kassa reageert niet meer.