Even geduld, we laden dit artikel voor je in.

De volledige artikeltekst wordt geladen. De opmaak en structuur zijn al gelijk aan de uiteindelijke detailpagina.

Nog heel even geduld, daarna verschijnt de complete inhoud.

“Ik vind het gewoon ongemakkelijk om nu nog te zeggen dat ik Nederlands ben, straks denkt die gast dat ik gek ben”

Een persoonlijk drama voor de Amsterdamse Pien (23), die haar avondje uit met een vriendin ziet ontaarden in een nachtmerrie. Toen een ober op haar af kwam lopen om de bestelling op te nemen, sprak ze hem uit gewoonte aan in het Engels. “Two Brouwerij ‘t IJ, please”, zei ze, waarbij ze ‘Brouwerij’ voor de duidelijkheid expres uitsprak als ‘Bwouwewrij’. Toen de ober haar vriendelijk bedankte, zich omdraaide en in het Nederlands aan een collega vroeg om het tafeltje in de hoek even schoon te maken, besefte ze meteen dat ze een grote fout had gemaakt. Nu is ze al een avond lang aan het doen alsof ze een toerist is.

“Ik vind het gewoon ongemakkelijk om nu nog te zeggen dat ik Nederlands ben, straks denkt die gast dat ik gek ben”, verzucht ze tegen haar vriendin. “Maar goed, het gaat dus best slecht op werk, ik denk dat ik binnenkort ontslag ga neme-, oh kut, daar komt hij weer”, vervolgt Pien als de ober langsloopt. “So I was like: why not!”, roept ze uit het niets, net hard genoeg zodat de man het kan horen.

“Nou ja, goed, waar was ik?”, vervolgt ze als hij weer weg is. “Oh, trouwens, voordat ik dat verhaal afmaak: zou je me vanavond willen aanspreken als Lykke? Ik heb besloten dat ik vanaf nu een alter ego ga aanhouden, dat lijkt me makkelijker. Ik doe alsof ik een Zweedse toerist uit Kista ben die hier een paar daagjes is voor de levende kunstscene. Ik ga trouwens ook gewoon Engels tegen je praten, dat is makkelijker. Otherwise he thinks I’m crazy”, besluit ze met een glimlach terwijl ze naar de ober knikt die aan de andere kant van het café staat. “That would be embarrassing.”