Even geduld, we laden dit artikel voor je in.

De volledige artikeltekst wordt geladen. De opmaak en structuur zijn al gelijk aan de uiteindelijke detailpagina.

Nog heel even geduld, daarna verschijnt de complete inhoud.

Het sentiment rond de genocide in Gaza is in rap tempo aan het veranderen.

​Het sentiment rond de genocide in Gaza is in rap tempo aan het veranderen. Steeds meer lijkt er een besef te komen dat er wat gedaan moet worden aan de Israëlische agressie. Veel landen zijn op zoek naar een manier om Netanyahu onder enige druk te zetten, maar wat kún je eigenlijk doen als land dat wapens levert aan het moorddadige regime? “De opties zijn beperkt”, klinkt het vanuit veel landen waar geld verdiend wordt aan wapenexport naar Israël.

“Het is een terechte vraag”, vindt sanctierechtadvocaat Govert Fourgat. “Neem bijvoorbeeld Duitsland, verantwoordelijk voor zo’n dertig procent van de totale aantal wapenleveranties aan Israël, die zitten echt in een spagaat. Die zitten natuurlijk met die historische erfenis. In Duitsland is inmiddels ook wel het besef doorgedrongen dat Israël de wapens die zij misschien wel zelf geleverd hebben moeten neerleggen, maar hoe doe je dat zonder dat je relatie met het Israëlische regime in het geding komt?”

Er zijn volgens Fourgat verschillende ‘touwtjes waar je aan kunt trekken’. “Als je echt niet wil dat Israël onschuldige burgers bombardeert of beschiet bij voedseluitgiftepunten, dan kun je als land dat al jarenlang wapens levert denken aan diplomatieke maatregelen. Je kunt extreemrechtse ministers die oorlogsmisdaden vergoeilijken bijvoorbeeld de toegang ontzeggen tot een land dat Israël wapens levert. Dat is vooral een symbolische daad.”

Veel mensen gaat die diplomatieke weg niet ver genoeg, constateert ook Fougat. “Er is hongersnood en het moorden gaat gewoon door, er is hoge nood. Dan kun je als vaste wapenleverancier denken aan rigoureuzere maatregelen. Dan moet je denken aan het opleggen van economische sancties, of zelfs het erkennen van de Palestijnse staat. Maar dat laatste gaat wel heel ver.”

[newsletter]