Even geduld, we laden dit artikel voor je in.

De volledige artikeltekst wordt geladen. De opmaak en structuur zijn al gelijk aan de uiteindelijke detailpagina.

Nog heel even geduld, daarna verschijnt de complete inhoud.

ChristenUnie-leider Gert-Jan Segers zit ergens mee in zijn maag.

ChristenUnie-leider Gert-Jan Segers zit ergens mee in zijn maag. Het nieuwe regeerakkoord is bijna af, en hij wil eigenlijk nog zeggen dat hij toch liever niet met Rutte door wil.

‘Ik loop er al een tijdje mee, dus ik denk dat het goed is om het toch even te zeggen’, peinst een ijsberende Sergers. “Misschien is het een beetje een gek moment, maar het zou nog gekker zijn als ik tegen beter weten in met Rutte in zee zou gaan en dat het dan blijft knagen en dat ik er dan na twee maanden alsnog uitstap.” Segers tuurt uit het raam. “Nu kan het nog wel toch?” De ChristenUnie-leider maakt aanstalten te vertrekken maar tuurt dan toch maar weer uit het raam.

“Ik hoopte ergens dat het nieuwe kabinet er gewoon niet meer zou komen, en dat ik dan niets zou hoeven zeggen.” Segers kijkt naar de vloer. “Eén keer wilde ik het bijna zeggen, maar toen stak net ook Sophie Hermans haar vinger op en die kreeg toen de beurt. Anders had ik het echt wel eerder gezegd.”

In de spiegel van de toiletten oefent Segers op hoe hij het nieuws zal brengen. “Meneer, Rutte, ik heb nog even een en ander op een rijtje gezet, ben te rade gegaan bij mijn eigen geweten en ik kan het niet verenigen”... Nee, te wollig. Beter om direct ter zake te komen. Even resoluut de keel schrapen, en dan “Mark, sorry, maar-”

Op dat moment komt Rutte de toiletten binnenlopen. “Gert-Jan! Zin in het nieuwe kabinet?”

“Ja!“, antwoordt Segers snel. “Erg veel zin in.” Hij trekt zijn jasje recht en loopt zuchtend achter Rutte aan.