Even geduld, we laden dit artikel voor je in.

De volledige artikeltekst wordt geladen. De opmaak en structuur zijn al gelijk aan de uiteindelijke detailpagina.

Nog heel even geduld, daarna verschijnt de complete inhoud.

Op een pleintje in Warrington gaat gejoel op.

​Op een pleintje in Warrington gaat gejoel op. Drie slungelige jongens in hoodies met capuchon maken drukke armgebaren en dansen om een andere jongen heen die met zijn armen in de lucht staat. Hij is al net zo slungelig als zijn vrienden. De jongens staan in een soort kooi op een vloer van beton die wordt omringd door smalgevlochten hekwerk. Aan een van die hekwerken hangt een dartbord, er zitten drie pijlen in. Allemaal in de triple 20.

Op dit pleintje, in een klein Brits stadje aan de Mersey met zo’n 80.000 inwoners dat zit ingeklemd tussen Liverpool en Manchester, leerde Luke Littler darten. Nu gooit de 18-jarige Engelsman de pannen van het dak op het WK in Londen, maar nog niet zo heel lang geleden stond hij hier met zijn vrienden pijltjes te gooien op straat. Zoals iedereen dat hier vroeger deed. Hier werd het zaadje geplant. De jongens die hier vandaag staan te spelen, kennen Littler wel. “Iedereen hier kent hem. We hebben vroeger weleens tegen hem gegooid hier. Dat waren andere tijden. Hij sprong er eigenlijk niet eens echt bovenuit toen”, zegt de jongen die net tot groot ontzag van zijn vrienden 180 gooide.

Nu ligt hier een Phil Taylor-court. “Die hadden we nog niet toen de legendarische darter nog geen ambassadeur was van de sport en ieder jaar een bekende darter een pleintje in zijn woonplaats mag aanleggen.” De piepjonge Littler keek naar Taylor op tv toen hij jong was, en wat hij op tv zag, deed hij op de pleintjes na.

“En dat ging er soms hard en gemeen aan toe, kan ik je vertellen”, kan de jongen in een rode hoodie ons inderdaad vertellen. “Van darten op de pleintjes word je een harde. Je bent op jezelf aangewezen. Je moet soms opboksen tegen oudere jongens uit de buurt, je moet jezelf bewijzen bij het bord en zelf respect afdwingen.” In die zin verbaast het de jongen niet dat Littler van juist die vechtersmentaliteit zijn grootste kwaliteit heeft gemaakt. “Hij heeft die ‘fuck you’-mentaliteit. Hij straalt uit dat hij de beste is en dat niemand hem iets kan maken. Dat is hier ontstaan. Honderd procent.”

Een van zijn vrienden wil nog wel benadrukken dat dat niet altijd zo is geweest. “Zoals Jay ‘Big Strike’ (vermoedelijk de jongen die zojuist 180 gooide, red.) net al zei: Hij sprong er helemaal niet bovenuit toen. Maar hier op straat gelden andere regels. Het gaat hier niet om hoeveel je gooit, maar om hoe je dat doet. Er spelen hier jongens met de ziekste skills, waarvan je weet dat die het nooit in het profcircuit gaan redden, omdat ze alleen maar trucjes aan het doen zijn en voor zichzelf spelen. Luke was veel doelgerichter, maar hij deed nooit eens iets waarvan je dacht: dat is echt onmogelijk. Hij zette nooit eens een tegenstander te kakken, dan tel je hier gewoon niet mee. En hij was ook een beetje chubby, dat hielp ook niet mee.”

En toch weten de jongens zeker dat Littler de top nooit had gehaald als hij al deze ervaringen op de pleintjes niet had opgedaan. “Mentaal word je hier heel hard. En dom, dat helpt ook wel mee.”