Even geduld, we laden dit artikel voor je in.

De volledige artikeltekst wordt geladen. De opmaak en structuur zijn al gelijk aan de uiteindelijke detailpagina.

Nog heel even geduld, daarna verschijnt de complete inhoud.

De naam Margreet Gortmans zal de meeste mensen niets zeggen, en dat is niet zo gek.

​De naam Margreet Gortmans zal de meeste mensen niets zeggen, en dat is niet zo gek. De 53-jarige medewerker Personeelszaken van Beukers Transport uit Dalfsen heeft haar leven lang de schijnwerpers gemeden, met een duidelijke reden: ze heeft er helemaal niks te zoeken. Toch zoekt ze nu de publiciteit. Dit is haar indrukwekkend saaie verhaal.

“Als meisje was ik altijd al redelijk normaal”, aldus Gortmans. “Ik weet nog heel goed dat ik in de eerste klas van de lagere school zat, groep drie heet dat tegenwoordig geloof ik, en dat ik schrijfles kreeg van meester Piet. Ik zat in de klas en ik dacht: ik leer nu gewoon echt de letter ‘a’ schrijven. Ja, en zo heb ik nog minstens vijfentwintig andere herinneringen uit mijn jeugd. Ook op de middelbare school, dat was ook zo’n tijd. Ik ging toen elke ochtend naar school. Sommige dagen had ik Engels, sommige dagen maatschappijleer, sommige dagen wiskunde, ook wel eens gym, nou ja, ga zo maar door. Zo ging dat in die tijd. Ik vertrok ’s ochtends altijd om ongeveer dezelfde tijd en kwam ook eigenlijk altijd wel op tijd aan. Ik weet wel nog één keer dat ik wel te laat kwam, bij meneer Coumans. Die zei dan tegen mij: je moet een briefje gaan halen. Dat heb ik toen gedaan en daarna mocht ik weer de klas in. In de pauze at ik mijn brood, dat mijn moeder voor me had gesmeerd. Meestal was het bruin brood, met beleg. Denk daarbij aan Gelderse worst, kaas of pindakaas. Ik heb een keer aan mijn moeder gevraagd om hagelslag, maar de hagel was tijdens de lunch al gesmolten. Daarom hoefde het daarna niet meer van mij. Ook dronk ik er water bij uit mijn fles die ik vanuit huis had meegenomen. Soms vulde ik die nog bij op school. Dat is zo een beetje mijn jeugd geweest. Eigenlijk best bijzonder, als ik er zo over nadenk.”

Maar was Margreet haar studietijd dan meer sex, drugs & rock ’n roll ? Nee, ook dat viel tegen. “Ik had al redelijk snel een relatie met John, met wie ik nu ook al 26 jaar getrouwd ben. John hield wel van een drankje in de kroeg, maar ik dronk niet zo veel en ging ook liever niet uit. Nog steeds niet eigenlijk. Geef mij maar een goede wandeling of de nieuwste editie van De Kampioen. Ik studeerde Bedrijfskunde, wat een hele goeie basis was voor mijn werk als medewerker Personeelszaken, aangezien bedrijfskunde gaat over organisaties. Niet alle onderdelen gaan hierover, maar de basis was goed. Verder ben ik ook niet op kamers gegaan, dat was niet echt nodig. Je hoort wel eens van die spannende studentenverhalen uit studentenhuizen, maar dat heb ik gewoon niet meegemaakt. En dat is op zichzelf ook wel spannend, dat ik dat niet heb. Denk daar maar eens over na.”

“Misschien wel leuk als ik ook even mijn dagelijkse bezigheden als medewerker Personeelszaken vertel?”, vraagt Margreet enthousiast. “Ik zorg ervoor dat gegevens van onze chauffeurs en ander personeel goed worden verwerkt en vastgelegd, volgens de vastgestelde procedures. Binnen deze vastgestelde procedure houd ik rekening met privacyregels, de cao-afspraken en interne regels, en ik zorg dat dit valt binnen de termijnen waarin deze ingevuld moeten worden. Verder verwerk ik de mutaties. Dat klinkt heel spannend, en dat is het ook. Het gaat namelijk om de veranderingen in dienstverbanden. Dus bijvoorbeeld wanneer iemand in dienst komt of uit dienst gaat. Onboarding en offboarding noemen sommigen dat, ik vind dat maar moeilijk. Ik leg het liever uit als welkom heten, introducties regelen, exitgesprekken en administratie bij vertrek. Maar niet alleen dat. Ook registreer ik wijzigingen in uren of contracten in het overkoepelende systeem.” Ze lacht. “Je zou kunnen zeggen dat Beukers Transport zonder mij een groot zooitje zou zijn. Maar nee, ik doe gewoon mijn werk.”

Op de vraag waarom Gortmans juist nu de publiciteit opzoekt, antwoord ze langdradig. “Eigenlijk is het werk als medewerker Personeelszaken vergelijkbaar met het leven: er zijn veranderingen in dienstverbanden of mensen met wie je omgaat, je volgt procedures, je plant en je zorgt dat alles goed verloopt. En ik vind het ook belangrijk dat mensen dat verhaal horen. Ik heb er 53 jaar bewust voor gekozen om de media niet op te zoeken, maar ik dacht laatst: het wordt tijd dat mensen kennis maken met Margreet Gortmans. Niet alleen vanwege alles wat ik zoal heb meegemaakt, maar ook hoe ik over het leven denk. Eigenlijk is dit een heel inspirerend verhaal.”

​​[newsletter]