Even geduld, we laden dit artikel voor je in.

De volledige artikeltekst wordt geladen. De opmaak en structuur zijn al gelijk aan de uiteindelijke detailpagina.

Nog heel even geduld, daarna verschijnt de complete inhoud.

Jonas heeft lang nagedacht over wat hij wil dat er na zijn dood met zijn lichaam gebeurt.

​Jonas heeft lang nagedacht over wat hij wil dat er na zijn dood met zijn lichaam gebeurt. Deze week heeft hij bij de notaris laten vastleggen dat hij gefrituurd wil worden.

Jonas, die zijn familie nog niet van zijn wens op de hoogte heeft gebracht, heeft zich goed ingelezen over het proces. “Na vijftig minuten frituren is een lichaam niet meer als een lichaam te herkennen. De eiwitten in het lichaam stollen en door de temperatuur van zo’n 200 graden neemt het volume van een lichaam af, tot je een keiharde, steenachtige romp van zo’n twintig kilo overhoudt. Die kan in een mee met de nabestaanden om thuis te bewaren, of om ergens in een bos neer te zetten.”

Het frituren van mensen is een eeuwenoud gebruik, dat is terug te leiden naar de middeleeuwen, toen de doodstraf bij valsemunters werd voltrokken door mensen levend te koken. In Nederland is het frituren van overledenen al een paar eeuwen niet meer toegestaan, maar in veel andere landen, zoals België, wel.

“Dit past echt bij mij en bij hoe ik geleefd heb. Vrienden kennen mij als de gast die altijd in is voor een kroketje, of een frikandelletje, of een patatje, of een bamischijfje, of een oliebolletje, of een donutje, of een loempiaatje. Het lijkt me prachtig als ik na mijn dood één kan worden met die reputatie”, aldus Jonas, kauwend. “Dit is hoe ik herinnerd wil worden: krokant en goudbruin.”