Even geduld, we laden dit artikel voor je in.

De volledige artikeltekst wordt geladen. De opmaak en structuur zijn al gelijk aan de uiteindelijke detailpagina.

Nog heel even geduld, daarna verschijnt de complete inhoud.

Als klein jongetje leerde Gustavo Pereira voetballen in de favela’s van Rio de Janeiro. Nu, op 22-jarige leeftijd, kan hij er helemaal niks van.

​Als klein jongetje leerde Gustavo Pereira voetballen in de favela’s van Rio de Janeiro. Nu, op 22-jarige leeftijd, kan hij er helemaal niks van.

“Hier was-ie elke dag te vinden”, vertelt de oom van Gustavo terwijl hij ons het veldje laat zien waar zijn neefje zijn eerste ballen trapte. “Speelde die met jongens van drie, vier jaar ouder, soms wel meer dan een kop groter. Hij deed gewoon mee.” En dat verhaal van die lekke bal? “Dat klopt helemaal”, bevestigt de oom. “Vandaar zijn matige techniek. Kan van vijf meter nog geen kasteel raken die jongen.”

Toen Gustavo 14 was, kwam een beroemde scout van voetbalclub Flamengo langs lopen. “Hij bleef even staan. Met de ogen op Gustavo gericht”, herinnert onze gids zich. “Toen werd er verderop in de buurt geschoten en moest iedereen rennen voor z’n leven. We hebben de scout nooit meer gezien.”

Volgens Gustavo’s oom had het ook niet zoveel uitgemaakt. “Wat er op dat veldje gebeurde had eigenlijk weinig met voetbal te maken. Iedereen ging de hele tijd op de bal staan, er had altijd wel iemand een mes bij zich. Er zaten misschien best een paar getalenteerde jongens tussen, maar de omstandigheden waren verschrikkelijk. Op die manier kun je niet leren voetballen.”

Morgen moet Gustavo Pereira voorkomen bij de rechter voor de moord op een winkelier.