Even geduld, we laden dit artikel voor je in.

De volledige artikeltekst wordt geladen. De opmaak en structuur zijn al gelijk aan de uiteindelijke detailpagina.

Nog heel even geduld, daarna verschijnt de complete inhoud.

Er doen steeds vaker verhalen de ronde over de zogenaamde analoge fiets.

Er doen steeds vaker verhalen de ronde over de zogenaamde analoge fiets. Misschien heb je er zelfs weleens een in je ooghoek gezien terwijl je voorbij flitste. Maar wat kan deze fiets, en wat zijn de voordelen? Het testpanel van De Speld kon er niet omheen en huurde zo’n analoge fiets; de zogeheten ‘Cortina Omafiets’, voor een testrit.

Deze stalen ros, bijvoorbeeld verkrijgbaar bij een wat oudere man met een Jordanees accent, wordt, in tegenstelling tot ouderwetsere modellen als de fatbike, niet elektrisch aangedreven. Het model hoeft dus niet eerst opgeladen te worden voor gebruik. Zo kom je nooit voor onaangename verrassingen te staan. Ook handig: de hypermoderne fiets heeft dus ook geen accu die je moet verwijderen voor je ergens naar binnen gaat. In plaats daarvan draag je slechts een klein sleuteltje met je mee. Die is zelfs zo klein, dat die gewoon in je broekzak past!

De fiets beweegt zich volledig voort door de trapbeweging van de bestuurder (met de benen). De bestuurder zet de voeten op de trappers aan weerszijden, zoals je dat kent van de elektrische fiets, maar duwt vervolgens de trappers rond. Een beweging die doet denken aan de buikspieroefening ‘luchtfietsen.’ Het klinkt wat omslachtig, maar de analoge fiets brengt je naar je gewenste locatie, terwijl het trappen zorgt voor de nodige lichaamsbeweging. En dan is de fiets ook nog eens veel goedkoper dan zijn elektrische broertje! Win-win-win!

De minimalistische banden geven de fiets een elegante uitstraling. Daarnaast heeft een analoge fiets geen ingebouwd digitaal schermpje, wat maakt dat je niet snel afgeleid raakt (minder risico op ongelukken!). Bovendien is de fiets bij uitstek geschikt voor ‘slow moving’, een transportwijze die de laatste tijd aan populariteit lijkt te winnen. Bij ‘slow moving’ beweeg je je zo langzaam voort dat je tijd hebt om je omgeving te zien en zaken als licht en geluid te kunnen onderscheiden. Zo’n ritje op de analoge fiets werkt dan ook lekker detoxend.

Daarbij: waar je op sommige fatbike-modellen haast gedwongen wordt met meerdere mensen tegelijk op het zadel te zitten ‘omdat het kan’, is dat bij een analoge fiets wel anders. Door zwakke achterbanden of krakkemikkige bagagedrager is het simpelweg niet altijd mogelijk, of op zijn minst niet comfortabel, iemand achterop te nemen. Je zit dus meestal heerlijk alleen. Dat maakt de analoge fiets een onafhankelijk vervoermiddel, dat een gevoel van autonomie geeft.

Tot slot nog een nadeel: het is wel even wennen, zo’n fiets waarbij je moet trappen. Wanneer je dat namelijk niet doet, val je om, zo kan de schrijver van dit artikel beamen. Let daar dus op, wanneer je je besluit te wagen aan dit hypermoderne model.

Koop nu hier veel, omdat het kerst is.